ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ

• Τι είναι Νέος Πατριωτισμός;

• Είναι πνευματικό κίνημα μόνον Ελληνικό;
• Ή είναι μία νέα παγκόσμια Ιδέα;
• Υψώνεται από την Εποχή μας πάνω από τις μεγάλες ιστορικές «αφηγήσεις» του παρελθόντος;
• Ή περιορίζεται στην αυτοσυνειδησία ενός Λαού για την ταυτότητά του ως ιστορικής συλλογικότητας;
• Εξαντλείται σε κάποιο «γενικό συμφέρον» σε συνθήκες κοινωνικοοικονομικής κρίσης;
• Ή είναι μία πολύ βαθύτερη ιδέα;
• Ο πατριωτισμός του 20ου αιώνα υπήρξε μία ιστορική ιδεολογική μεσότητα
• Στάθηκε ανάμεσα σε δύο μεγάλους ιδεολογικούς αντιπάλους
• Έναν μαρξιστικής έμπνευσης Διεθνισμό και έναν δαρβινικής έμπνευσης Εθνικισμό
• Το κίνημα του Διεθνισμού υποστήριξε την κοινωνικοοικονομική και ιστορική ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
• Το κίνημα του Εθνικισμού υποστήριξε μια βιολογικά ιστορική ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ των ΛΑΩΝ
• Ο Πατριωτισμός όμως αρνήθηκε και την θεωρία της πολτοποίησης και την θεωρία της Ανισότητας
• Αντίθετα υπερασπίστηκε με συνέπεια για κάθε μεγάλη ιστορική συλλογικότητα την αρχή της ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και τα αιτήματα για Ανεξαρτησία και για πολιτική Αποκατάσταση
• Τον 20ο αιώνα ο Πατριωτισμός ακύρωσε τελικά και την παραμόρφωση της Ανθρώπινης Ιστορίας σε Εσχατολογία και την υποβάθμισή της σε Ζωολογία
• Στις ημέρες μας ακούγεται ακόμη ο απόηχος από εκείνη την παλαιότερη ιδεολογική σύγκρουση
• Όμως τον 21ον αιώνα αρχίζουμε να βιώνουμε μία εντελώς διαφορετική ιδεολογική αντιπαράθεση
• Αφορά την αντίθεση ανάμεσα σε δύο ακραίες μορφές της Παγκοσμιοποίησης: τον Υπερεθνικό Κοσμοπολιτισμό και τις Διεθνικές Ενοποιήσεις
• Πιο σύντομα την Υπερεθνικότητα και την Διεθνικότητα
• Και με τις δύο μορφές της η Παγκοσμιοποίηση γίνεται ένα κίνημα Παγκόσμιου Ηγεμονισμού
• Με την μορφή του Υπερεθνικού Κοσμοπολιτισμού, προωθεί στον Κόσμο την άτυπη κυριαρχία Υπερεθνικών οικονομικών συγκροτημάτων
• Με την μορφή των Διεθνικών Ενοποιήσεων προωθεί την πολιτική κυριαρχία διεθνικών ιδεολογικών σχηματισμών
• Η Υπερεθνικότητα θεμελιώνεται σε κοινά καταναλωτικά και παραγωγικά πρότυπα. Συνεπώς το ιστορικό της αίτημα καταλήγει σε μία δικαίωση της ομοιομορφίας στον τρόπο ζωής
• Η Διεθνικότητα αντίθετα θεμελιώνεται σε κοινές όχι πολιτικές αλλά Ιδεολογικές απόψεις – [από θρησκευτικές (όπως του Ισλαμισμού) μέχρι κοινωνικοοικονομικές (όπως της Σοσιαλδημοκρατίας)] -> Συνεπώς το ιστορικό της αίτημα καταλήγει σε μία ο δικαίωση της ομοιομορφίας στον τρόπο σκέψης
• Και για τις δύο μορφές της Παγκοσμιοποίησης οι λαοί διαφέρουν ή θα έπρεπε να διαφέρουν εξαιτίας του απώτερου παρελθόντος τους και όχι δυνάμει του δημιουργικού τους παρόντος
• Και για τις δύο μορφές της Παγκοσμιοποίησης το δικαίωμα των λαών στην διαφορά έχει ή θα έπρεπε να έχει μόνο πολιτισμικό, δηλαδή μουσειακό περιεχόμενο. Όχι πολιτικό.
• Αλλά είναι η Πολιτική απλώς μία ενότητα της συνείδησης ενός Λαού ή μίας συλλογικότητας που κατευθύνεται προς τα έξω – ως πράξη επικοινωνίας με άλλους Λαούς ή συλλογικότητες
• Ή μπορεί να γίνεται και η ενότητα της συνείδησης του Λαού που επιστρέφει προς τα μέσα – ως πράξη αυτοσυνειδησίας – για να ελεγχθεί, να βελτιωθεί και να αλλάζει ο ίδιος τους θεσμούς του; Δηλαδή για να δημιουργεί ο ίδιος τον εαυτό του ως κοινωνία;
• Αλλά τότε είναι δυνατόν να διαχωριστεί ποτέ ο Πολιτισμός από την Κοινωνία, την Οικονομία ή την Πολιτική;
• Και μήπως οι ανθρώπινοι πολιτισμοί δεν είναι όλα αυτά μαζί;
• Συνεπώς το αίτημα του διαχωρισμού Πολιτισμού και Πολιτικής είναι ή δεν είναι σόφισμα;
• Και μάλιστα το κεντρικό σόφισμα του κινήματος της Παγκοσμιοποίησης;
• Η απάντηση δίνεται από την ίδια την Εποχή μας
• Απέναντι στο κίνημα της Παγκοσμιοποίησης ορθώνεται σήμερα το κίνημα της Παγκοσμιότητας
• Δεν πρόκειται τώρα για ένα κίνημα ηγεμονισμού επί των Λαών
• Η Παγκοσμιότητα (αλλιώς η Οικουμενικότητα) ευνοεί κάθε φορά σχήματα ΙΣΟΤΙΜΗΣ συνεργασίας μεταξύ των Λαών
• Διότι η αρχή της Ισοτιμίας είναι προέκταση της Αρχής της Διαφορετικότητας
• Και την ισότιμη συνεργασία δεν προωθούν μόνον τα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα – (όπως η κλιματική αλλαγή, η εξάπλωση των πυρηνικών, η δημογραφική έκρηξη ή η εξάντληση των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας)
• Την επιβάλλουν (μεταξύ Ιστορικά και Πολιτισμικά ΟΜΟΡΩΝ Λαών) ακόμα και περιφερειακές ή ηπειρωτικές ανάγκες και επιδιώξεις
• Διακρατικές ολοκληρώσεις, όπως το μεγάλο πείραμα της Ε.Ε., δεν είναι παρά επί μέρους εκδηλώσεις του πνεύματος της Παγκοσμιότητας !
• Ειδικά η Ε.Ε. (ως σύστημα ενός διαρκώς οργανώσιμου και θεσμίσιμου ανταγωνισμού των εθνικών οικονομιών σε καθεστώς Αλληλέγγυας Αναπτυξιακής Αυτονομίας) αποτελεί στις ημέρες μας την κορυφαία εκδήλωση αυτού ακριβώς του πνεύματος
• Υπάρχει όμως μία ανένδοτη προϋπόθεση: Στην Ε.Ε. και σε κάθε παρόμοια διακρατική ολοκλήρωση (ενωσιακού, ομοσπονδιακού ή συνομοσπονδιακού τύπου) θα πρέπει πάντοτε να παραμένει αλώβητη η ουσία μιας αρχής: της Αρχής της Εθνικής Αυτονομίας
• Διότι σε ενδεχόμενη πτώση της η Αρχή της Αυτονομίας θα συμπαρέσυρε μαζί της και την αρχή της Ισοτιμίας
• Και αυτό θα σήμαινε την επανεμφάνιση του Ηγεμονισμού και τον θρίαμβο του πνεύματος της Παγκοσμιοποίησης
• Άλλωστε ιστορικά εγχειρήματα όπως η Ε.Ε. είναι προνομιακά πεδία για την ανάπτυξη της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο πνεύμα της Παγκοσμιοποίησης και στο πνεύμα της Παγκοσμιότητας
• Ακόμη και εκείνο το διακομματικό όραμα για την δημιουργία ενός, αδιαίρετου και ενιαίου Ευρωπαϊκού Κράτους κρύβει πίσω του ένα ιδεολόγημα: Το ιδεολόγημα της Νέας Αριστεράς για την ομογενοποίηση των Ευρωπαϊκών Λαών και την δημιουργία μίας ενιαίας, (ομοιόμορφης) Ευρωπαϊκής Κοινωνίας
• Πρόκειται για αίτημα βαθύτατα αντι-ευρωπαϊκό!
• Πρόκειται για το αίτημα μίας ισοπεδωτικής βαρβαρότητας
• Ένα αίτημα που σε όλη την ιστορία άνοιξε τον δρόμο σε μεγάλες βαρβαρικές ηπειρωτικές Αυτοκρατορίες
• Αλλά από την εποχή του Μαραθώνα, κάθε βαρβαρική Αυτοκρατορια και η Αυτονομια υπήρξαν όχι απλώς έννοιες αντιφατικές. Υπήρξαν ιδέες εχθρικές. Υπήρξαν πολέμιες!
• Ιδού ο Νέος Πατριωτισμός!
• Μία νέα Ιστορική Ιδεολογική Μεσότητα ανάμεσα στην Υπερεθνικότητα και την Διεθνικότητα
• Ένα Παγκόσμιο κίνημα για την Εθνικότητα
• Ένα σύγχρονο πνευματικό, ηθικό και κυρίως πολιτικό όπλο στον αγώνα για τον Πολιτισμό, για την Ελευθερία και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια