Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2ο ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ

-Τι σημαίνει για την Ελλάδα μας η ανάπτυξη γενικά;
-Σημαίνει μήπως εκείνον τον ανεπανόρθωτα καταστροφικό αυτοθαυμασμό της διακυβέρνησης Σημίτη και των οικονομικά ανίδεων εκπροσώπων της (Θυμάστε;! Όπως ο κύριος Μπίστης ή η κυρία Δαμανάκη), οι οποίοι κομπορρημονούσαν αλαζονικά οτι "επιτέλους η Ελλάδα γίνεται όλο και περισσότερο μια χώρα Υπηρεσιών;"
-Και δεν είναι εκείνη η οικονομικά εγκληματική Πολιτική η ουσιαστική αιτία της σημερινής μας κατάπτωσης;
-Διότι υπάρχουμε ή δεν υπάρχουμε σε συνθήκες όχι ενός σοβιετικά σχεδιοποιημένου καταμερισμού των έργων μεταξύ των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά ενός συστηματικού και διαρκώς οργανώσιμου ανταγωνισμού των εθνικών τους οικονομιών - και μάλιστα σε καθεστώς (σήμερα ομοσπονδιακής και αύριο ίσως συνομοσπονδιακής) Αναπτυξιακής Αυτονομίας;
-Και σε ένα τέτοιο καθεστώς πως ήταν δυνατόν στο τριώροφο κτίριο της εθνικής μας οικονομίας, με κατεστραμμένους τον πρώτο και τον δεύτερο όροφο, (δηλαδή με κατεστραμμένες την πρωτογενή μας και την δευτερογενή μας παραγωγή) πώς ήταν δυνατό να υπάρχει ένας τρίτος όροφος (δηλαδή ο τριτογενής τομέας των υπηρεσιών) αλώβητος αλλά μετέωρος πάνω από ένα χαίνον παραγωγικό κενό;
-Και τι σημαίνει Ανάπτυξη σε συνθήκες βαθειάς οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης οικονομικής κρίσης;
-Σημαίνει τάχα την επιλογή και την δημιουργία ενός (ανέφικτου πια για τις δυνατότητές μας) γερμανικού μοντέλου από δισκίνητες επιχειρήσεις βαρειάς βιομηχανίας;
-Ή σημαίνει την επιλογή και την προώθηση ενός (πλησιέστερου στην ατίθαση ελληνική επινοητικότητα και προσεγγίσιμουαπό τα διαθέσιμα κοινωνικά μας Κεφάλαια) ιταλόμορφου μοντέλου ευέλικτων βιοτεχνικών επιχειρήσεων μεσαίου μεγέθους με σταθερά εξαγωγικό προσανατολισμό;
-Και στην περίπτωση αυτή, όταν (κάτω από το αβάσταχτο βάρος είτε της υπέρτερης τεχνολογικής ανταγωνιστικότητας των ισχυρών ευρωπαϊκών κοινωνιών είτε της υπερέχουσας εργασιακής ανταγωνιστικότητας των φτωχότερων ευρωπαϊκών γειτόνων μας) καταρρέουν διαρκώς χιλιάδες και χιλιάδες ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τροφοδοτώντας με δεκάδες χιλιάδες απολυομένων την μεγάλη στρατιά των Ελλήνων ανέργων, τότε ποιός είναι ο ρόλος ο δικός μας ως υπεύθυνου πολιτικού φορέα;
-Θα γίνουμε και εμείς σαν εκείνους τους κυβερνητικούς αγαθούληδες που εξορκίζουν την αδυσώπητη πραγματικότητα μιας επικίνδυνα διογκούμενης ανεργίας με αφελείς προτροπές, ώστε να κινητοποιηθεί (από κάποια άδηλη και φαντασιακή παρ' όλ' αυτά πηγή κοινωνικών εφεδρειών) μια συνεχώς βραδυπορούσα και ασθμαίνουσα ελληνική πραγματικότητα;
-Και τι θα ενδιέφερε κάτι τέτοιο τον Έλληνα άνεργο;
-Μήπως είναι η ώρα να στραφούμε θαραλλέα στους ίδιους τους Έλλληνες απολυόμενους και στους Έλληνες ανέγους και να τους πούμε:

"-Συνασπιστείτε και συγκροτείστε τις δικές σας εταιρίες

-Διακινδυνεύστε και εξαγοράστε συλλογικά τις καταρρέουσες δραστηριότητες των αποτυχημένων πρώην εργοδοτών σας

-Τολμήστε και αναλάβετε συλλογικά οι ίδιοι την ευθύνη όσων κερδοφόρων επιχειρήσεων μεταφέρουν οι ιδιοκτήτες τους σε όμορες χώρες με την προοπτική ενός μεγαλύτερου κέρδους

-Διότι εάν δεν ελέγξετε εσείς την εργασία σας, τον σκοπό της, την παροχή της και το προϊόν της

-Εάν δεν αγωνιστείτε να σώσετε οι ίδιοι τους εαυτούς σας τότε κανείς δεν θα μπορέσει να το κάνει -και δεν θα το κάνει- για σας "

-Αλλά μία τέτοια προγραμματική στάση δεν θα σήμαινε άραγε την μεταμόρφωση της Νέας Δημοκρατίας σε επίκαιρο πολιτικό φορέα με ένα πρωτότυπο και ισχυρό μήνυμα Φιλελεύθερης Οικονομικής Αυτοδιαχείρησης των εργαζομένων;

-Και μια τέτοια προγραμματική στάση δεν θα εγκαθιστούσε την Νέα Δημοκρατία στην θέση του μεγάλου Πολιτικού Τριτεγγυητή μιας νέας οικονομικής σχέσης ανάμεσα στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα και της αργούσας επιχειρηματικής και εργασιακής δυναμικότητας του Λαού μας; - οικονομικής σχέσης αναγκαίας σε συνθήκες κοινωνικοοικονομικής κρίσης;

-Και μια τέτοια προγραμματική στάση δεν θα σήμαινε και την οριστική ρήξη μας με εκείνη την μακροχρόνια διαπαιδαγώγησή μας από την ιδεολογία της Ελληνικής Αριστεράς - που μας ήθελε, σαν κοινωνική πλειοψηφία, σε ρόλο οικονομικά παθητικών υποστάσεων και εργασιακών επαιτών;

-Και μία τέτοια προγραμματική στάση δεν θα έδινε τελικά και ένα νέο αλλά συγκεκριμένο περιεχόμενο στην ιδεολογία μας; Τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό;