ΝΕΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ

• Τι είναι Νέος Πατριωτισμός;

• Είναι πνευματικό κίνημα μόνον Ελληνικό;
• Ή είναι μία νέα παγκόσμια Ιδέα;
• Υψώνεται από την Εποχή μας πάνω από τις μεγάλες ιστορικές «αφηγήσεις» του παρελθόντος;
• Ή περιορίζεται στην αυτοσυνειδησία ενός Λαού για την ταυτότητά του ως ιστορικής συλλογικότητας;
• Εξαντλείται σε κάποιο «γενικό συμφέρον» σε συνθήκες κοινωνικοοικονομικής κρίσης;
• Ή είναι μία πολύ βαθύτερη ιδέα;
• Ο πατριωτισμός του 20ου αιώνα υπήρξε μία ιστορική ιδεολογική μεσότητα
• Στάθηκε ανάμεσα σε δύο μεγάλους ιδεολογικούς αντιπάλους
• Έναν μαρξιστικής έμπνευσης Διεθνισμό και έναν δαρβινικής έμπνευσης Εθνικισμό
• Το κίνημα του Διεθνισμού υποστήριξε την κοινωνικοοικονομική και ιστορική ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
• Το κίνημα του Εθνικισμού υποστήριξε μια βιολογικά ιστορική ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ των ΛΑΩΝ
• Ο Πατριωτισμός όμως αρνήθηκε και την θεωρία της πολτοποίησης και την θεωρία της Ανισότητας
• Αντίθετα υπερασπίστηκε με συνέπεια για κάθε μεγάλη ιστορική συλλογικότητα την αρχή της ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και τα αιτήματα για Ανεξαρτησία και για πολιτική Αποκατάσταση
• Τον 20ο αιώνα ο Πατριωτισμός ακύρωσε τελικά και την παραμόρφωση της Ανθρώπινης Ιστορίας σε Εσχατολογία και την υποβάθμισή της σε Ζωολογία
• Στις ημέρες μας ακούγεται ακόμη ο απόηχος από εκείνη την παλαιότερη ιδεολογική σύγκρουση
• Όμως τον 21ον αιώνα αρχίζουμε να βιώνουμε μία εντελώς διαφορετική ιδεολογική αντιπαράθεση
• Αφορά την αντίθεση ανάμεσα σε δύο ακραίες μορφές της Παγκοσμιοποίησης: τον Υπερεθνικό Κοσμοπολιτισμό και τις Διεθνικές Ενοποιήσεις
• Πιο σύντομα την Υπερεθνικότητα και την Διεθνικότητα
• Και με τις δύο μορφές της η Παγκοσμιοποίηση γίνεται ένα κίνημα Παγκόσμιου Ηγεμονισμού
• Με την μορφή του Υπερεθνικού Κοσμοπολιτισμού, προωθεί στον Κόσμο την άτυπη κυριαρχία Υπερεθνικών οικονομικών συγκροτημάτων
• Με την μορφή των Διεθνικών Ενοποιήσεων προωθεί την πολιτική κυριαρχία διεθνικών ιδεολογικών σχηματισμών
• Η Υπερεθνικότητα θεμελιώνεται σε κοινά καταναλωτικά και παραγωγικά πρότυπα. Συνεπώς το ιστορικό της αίτημα καταλήγει σε μία δικαίωση της ομοιομορφίας στον τρόπο ζωής
• Η Διεθνικότητα αντίθετα θεμελιώνεται σε κοινές όχι πολιτικές αλλά Ιδεολογικές απόψεις – [από θρησκευτικές (όπως του Ισλαμισμού) μέχρι κοινωνικοοικονομικές (όπως της Σοσιαλδημοκρατίας)] -> Συνεπώς το ιστορικό της αίτημα καταλήγει σε μία ο δικαίωση της ομοιομορφίας στον τρόπο σκέψης
• Και για τις δύο μορφές της Παγκοσμιοποίησης οι λαοί διαφέρουν ή θα έπρεπε να διαφέρουν εξαιτίας του απώτερου παρελθόντος τους και όχι δυνάμει του δημιουργικού τους παρόντος
• Και για τις δύο μορφές της Παγκοσμιοποίησης το δικαίωμα των λαών στην διαφορά έχει ή θα έπρεπε να έχει μόνο πολιτισμικό, δηλαδή μουσειακό περιεχόμενο. Όχι πολιτικό.
• Αλλά είναι η Πολιτική απλώς μία ενότητα της συνείδησης ενός Λαού ή μίας συλλογικότητας που κατευθύνεται προς τα έξω – ως πράξη επικοινωνίας με άλλους Λαούς ή συλλογικότητες
• Ή μπορεί να γίνεται και η ενότητα της συνείδησης του Λαού που επιστρέφει προς τα μέσα – ως πράξη αυτοσυνειδησίας – για να ελεγχθεί, να βελτιωθεί και να αλλάζει ο ίδιος τους θεσμούς του; Δηλαδή για να δημιουργεί ο ίδιος τον εαυτό του ως κοινωνία;
• Αλλά τότε είναι δυνατόν να διαχωριστεί ποτέ ο Πολιτισμός από την Κοινωνία, την Οικονομία ή την Πολιτική;
• Και μήπως οι ανθρώπινοι πολιτισμοί δεν είναι όλα αυτά μαζί;
• Συνεπώς το αίτημα του διαχωρισμού Πολιτισμού και Πολιτικής είναι ή δεν είναι σόφισμα;
• Και μάλιστα το κεντρικό σόφισμα του κινήματος της Παγκοσμιοποίησης;
• Η απάντηση δίνεται από την ίδια την Εποχή μας
• Απέναντι στο κίνημα της Παγκοσμιοποίησης ορθώνεται σήμερα το κίνημα της Παγκοσμιότητας
• Δεν πρόκειται τώρα για ένα κίνημα ηγεμονισμού επί των Λαών
• Η Παγκοσμιότητα (αλλιώς η Οικουμενικότητα) ευνοεί κάθε φορά σχήματα ΙΣΟΤΙΜΗΣ συνεργασίας μεταξύ των Λαών
• Διότι η αρχή της Ισοτιμίας είναι προέκταση της Αρχής της Διαφορετικότητας
• Και την ισότιμη συνεργασία δεν προωθούν μόνον τα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα – (όπως η κλιματική αλλαγή, η εξάπλωση των πυρηνικών, η δημογραφική έκρηξη ή η εξάντληση των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας)
• Την επιβάλλουν (μεταξύ Ιστορικά και Πολιτισμικά ΟΜΟΡΩΝ Λαών) ακόμα και περιφερειακές ή ηπειρωτικές ανάγκες και επιδιώξεις
• Διακρατικές ολοκληρώσεις, όπως το μεγάλο πείραμα της Ε.Ε., δεν είναι παρά επί μέρους εκδηλώσεις του πνεύματος της Παγκοσμιότητας !
• Ειδικά η Ε.Ε. (ως σύστημα ενός διαρκώς οργανώσιμου και θεσμίσιμου ανταγωνισμού των εθνικών οικονομιών σε καθεστώς Αλληλέγγυας Αναπτυξιακής Αυτονομίας) αποτελεί στις ημέρες μας την κορυφαία εκδήλωση αυτού ακριβώς του πνεύματος
• Υπάρχει όμως μία ανένδοτη προϋπόθεση: Στην Ε.Ε. και σε κάθε παρόμοια διακρατική ολοκλήρωση (ενωσιακού, ομοσπονδιακού ή συνομοσπονδιακού τύπου) θα πρέπει πάντοτε να παραμένει αλώβητη η ουσία μιας αρχής: της Αρχής της Εθνικής Αυτονομίας
• Διότι σε ενδεχόμενη πτώση της η Αρχή της Αυτονομίας θα συμπαρέσυρε μαζί της και την αρχή της Ισοτιμίας
• Και αυτό θα σήμαινε την επανεμφάνιση του Ηγεμονισμού και τον θρίαμβο του πνεύματος της Παγκοσμιοποίησης
• Άλλωστε ιστορικά εγχειρήματα όπως η Ε.Ε. είναι προνομιακά πεδία για την ανάπτυξη της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο πνεύμα της Παγκοσμιοποίησης και στο πνεύμα της Παγκοσμιότητας
• Ακόμη και εκείνο το διακομματικό όραμα για την δημιουργία ενός, αδιαίρετου και ενιαίου Ευρωπαϊκού Κράτους κρύβει πίσω του ένα ιδεολόγημα: Το ιδεολόγημα της Νέας Αριστεράς για την ομογενοποίηση των Ευρωπαϊκών Λαών και την δημιουργία μίας ενιαίας, (ομοιόμορφης) Ευρωπαϊκής Κοινωνίας
• Πρόκειται για αίτημα βαθύτατα αντι-ευρωπαϊκό!
• Πρόκειται για το αίτημα μίας ισοπεδωτικής βαρβαρότητας
• Ένα αίτημα που σε όλη την ιστορία άνοιξε τον δρόμο σε μεγάλες βαρβαρικές ηπειρωτικές Αυτοκρατορίες
• Αλλά από την εποχή του Μαραθώνα, κάθε βαρβαρική Αυτοκρατορια και η Αυτονομια υπήρξαν όχι απλώς έννοιες αντιφατικές. Υπήρξαν ιδέες εχθρικές. Υπήρξαν πολέμιες!
• Ιδού ο Νέος Πατριωτισμός!
• Μία νέα Ιστορική Ιδεολογική Μεσότητα ανάμεσα στην Υπερεθνικότητα και την Διεθνικότητα
• Ένα Παγκόσμιο κίνημα για την Εθνικότητα
• Ένα σύγχρονο πνευματικό, ηθικό και κυρίως πολιτικό όπλο στον αγώνα για τον Πολιτισμό, για την Ελευθερία και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ-ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2ο ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ

-Τι σημαίνει για την Ελλάδα μας η ανάπτυξη γενικά;
-Σημαίνει μήπως εκείνον τον ανεπανόρθωτα καταστροφικό αυτοθαυμασμό της διακυβέρνησης Σημίτη και των οικονομικά ανίδεων εκπροσώπων της (Θυμάστε;! Όπως ο κύριος Μπίστης ή η κυρία Δαμανάκη), οι οποίοι κομπορρημονούσαν αλαζονικά οτι "επιτέλους η Ελλάδα γίνεται όλο και περισσότερο μια χώρα Υπηρεσιών;"
-Και δεν είναι εκείνη η οικονομικά εγκληματική Πολιτική η ουσιαστική αιτία της σημερινής μας κατάπτωσης;
-Διότι υπάρχουμε ή δεν υπάρχουμε σε συνθήκες όχι ενός σοβιετικά σχεδιοποιημένου καταμερισμού των έργων μεταξύ των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά ενός συστηματικού και διαρκώς οργανώσιμου ανταγωνισμού των εθνικών τους οικονομιών - και μάλιστα σε καθεστώς (σήμερα ομοσπονδιακής και αύριο ίσως συνομοσπονδιακής) Αναπτυξιακής Αυτονομίας;
-Και σε ένα τέτοιο καθεστώς πως ήταν δυνατόν στο τριώροφο κτίριο της εθνικής μας οικονομίας, με κατεστραμμένους τον πρώτο και τον δεύτερο όροφο, (δηλαδή με κατεστραμμένες την πρωτογενή μας και την δευτερογενή μας παραγωγή) πώς ήταν δυνατό να υπάρχει ένας τρίτος όροφος (δηλαδή ο τριτογενής τομέας των υπηρεσιών) αλώβητος αλλά μετέωρος πάνω από ένα χαίνον παραγωγικό κενό;
-Και τι σημαίνει Ανάπτυξη σε συνθήκες βαθειάς οικονομικής ύφεσης και γενικευμένης οικονομικής κρίσης;
-Σημαίνει τάχα την επιλογή και την δημιουργία ενός (ανέφικτου πια για τις δυνατότητές μας) γερμανικού μοντέλου από δισκίνητες επιχειρήσεις βαρειάς βιομηχανίας;
-Ή σημαίνει την επιλογή και την προώθηση ενός (πλησιέστερου στην ατίθαση ελληνική επινοητικότητα και προσεγγίσιμουαπό τα διαθέσιμα κοινωνικά μας Κεφάλαια) ιταλόμορφου μοντέλου ευέλικτων βιοτεχνικών επιχειρήσεων μεσαίου μεγέθους με σταθερά εξαγωγικό προσανατολισμό;
-Και στην περίπτωση αυτή, όταν (κάτω από το αβάσταχτο βάρος είτε της υπέρτερης τεχνολογικής ανταγωνιστικότητας των ισχυρών ευρωπαϊκών κοινωνιών είτε της υπερέχουσας εργασιακής ανταγωνιστικότητας των φτωχότερων ευρωπαϊκών γειτόνων μας) καταρρέουν διαρκώς χιλιάδες και χιλιάδες ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τροφοδοτώντας με δεκάδες χιλιάδες απολυομένων την μεγάλη στρατιά των Ελλήνων ανέργων, τότε ποιός είναι ο ρόλος ο δικός μας ως υπεύθυνου πολιτικού φορέα;
-Θα γίνουμε και εμείς σαν εκείνους τους κυβερνητικούς αγαθούληδες που εξορκίζουν την αδυσώπητη πραγματικότητα μιας επικίνδυνα διογκούμενης ανεργίας με αφελείς προτροπές, ώστε να κινητοποιηθεί (από κάποια άδηλη και φαντασιακή παρ' όλ' αυτά πηγή κοινωνικών εφεδρειών) μια συνεχώς βραδυπορούσα και ασθμαίνουσα ελληνική πραγματικότητα;
-Και τι θα ενδιέφερε κάτι τέτοιο τον Έλληνα άνεργο;
-Μήπως είναι η ώρα να στραφούμε θαραλλέα στους ίδιους τους Έλλληνες απολυόμενους και στους Έλληνες ανέγους και να τους πούμε:

"-Συνασπιστείτε και συγκροτείστε τις δικές σας εταιρίες

-Διακινδυνεύστε και εξαγοράστε συλλογικά τις καταρρέουσες δραστηριότητες των αποτυχημένων πρώην εργοδοτών σας

-Τολμήστε και αναλάβετε συλλογικά οι ίδιοι την ευθύνη όσων κερδοφόρων επιχειρήσεων μεταφέρουν οι ιδιοκτήτες τους σε όμορες χώρες με την προοπτική ενός μεγαλύτερου κέρδους

-Διότι εάν δεν ελέγξετε εσείς την εργασία σας, τον σκοπό της, την παροχή της και το προϊόν της

-Εάν δεν αγωνιστείτε να σώσετε οι ίδιοι τους εαυτούς σας τότε κανείς δεν θα μπορέσει να το κάνει -και δεν θα το κάνει- για σας "

-Αλλά μία τέτοια προγραμματική στάση δεν θα σήμαινε άραγε την μεταμόρφωση της Νέας Δημοκρατίας σε επίκαιρο πολιτικό φορέα με ένα πρωτότυπο και ισχυρό μήνυμα Φιλελεύθερης Οικονομικής Αυτοδιαχείρησης των εργαζομένων;

-Και μια τέτοια προγραμματική στάση δεν θα εγκαθιστούσε την Νέα Δημοκρατία στην θέση του μεγάλου Πολιτικού Τριτεγγυητή μιας νέας οικονομικής σχέσης ανάμεσα στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα και της αργούσας επιχειρηματικής και εργασιακής δυναμικότητας του Λαού μας; - οικονομικής σχέσης αναγκαίας σε συνθήκες κοινωνικοοικονομικής κρίσης;

-Και μια τέτοια προγραμματική στάση δεν θα σήμαινε και την οριστική ρήξη μας με εκείνη την μακροχρόνια διαπαιδαγώγησή μας από την ιδεολογία της Ελληνικής Αριστεράς - που μας ήθελε, σαν κοινωνική πλειοψηφία, σε ρόλο οικονομικά παθητικών υποστάσεων και εργασιακών επαιτών;

-Και μία τέτοια προγραμματική στάση δεν θα έδινε τελικά και ένα νέο αλλά συγκεκριμένο περιεχόμενο στην ιδεολογία μας; Τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό;